Tineke: Life as I know it

De tabellen Ik zag ze voor het eerst al enkele jaren geleden. In mijn allereerste marathonboek bij mijn allereerste marathonvoorbereiding. Ik kreeg hem van mijn mijn moeder. Het is het de bijbel der marathonvoorbereidingsboeken. Steffny.   Ik las het ijverig, omdat ik van mijn eerste marathon een succes wilde maken (lees: ik wilde aankomen). Ik maakte berekeningen en probeerde te begrijpen.  Tot ik aan die tabel kwam. Die tabel met daarin je 'actuele 10-km tijd'. En daarbij snelheden voor verschillende trainingen.   En al gauw bleek dat ik geen 'echte' was. Mijn 'actuele 10-km tijd' stond niet eens in de tabellen.   Steffny schrijft voor de snelle lopers. Voor de doorwinterde marathonlopers. Steffny had niet mijn lopersprofiel in gedachten toen hij zijn tabellen opstelde. En ik heb zijn boek zwaar ontgoocheld dichtgeklapt. Om nooit meer te openen.  Ik kocht een ander boek: duidelijk meer geschreven voor mijn lopersprofiel: maratho...

Ik loop dus... een ietsje sneller. Begrijp me niet verkeerd, ik blijf een trage loper. Maar af en toe loop ik dus, occasioneel, ook ietsje sneller.  Hoe ik dat doe?  Een deftig trainingschema van mijn geweldig lief, gecombineerd met een scheutje tender love and care van mijn geweldig lief... Het doet wonderen.  En ziedaar, 12 km/u is een feit. Op 5 kilometer welliswaar, maar een mens moet ergens beginnen. En Rieme -ja, waar ligt dat?- is een goeie plek om te beginnen. Een zeer bescheiden loopje met een beperkt deelnemersveld  voor 1,2 of 3 rondjes van 5 km.  mijn lief loopt 10 km en ons moeke 5.  Deze laatste, bijna 65, is aan haar tweede loopcarriere begonnen. Het herstel na de knie-operatie loopt goed en ze droomt weer stiekem van een 'loopke in de bergen'  Daarmee bedoelt ze een 17 km lange bergloop in de alpen ... Vaderlief maakt ondertussen weer wilde marathonplannen voor ons in verre oorden. It runs in the family....

  Indra. Ze heeft 'em gewandeld. De dodentocht. Helemaal alleen. Het is te zeggen: ze heeft helemaal in haar eentje gedurende 100 km de ene voet voor de andere gezet. Aan een razend tempo. Maar ze was zeker niet alleen. Want haar dochter was erbij , altijd, in  de liefde van al haar supporters. Ik kan het me niet voorstellen, en Suuz' mama en moeke zeggen me ook dat je het je niet wil voorstellen; je kind verliezen. Dat de pijn onbeschrijflijk is.  Je kind verliezen na het negen maanden te hebben gedragen. Na negen maanden uitkijken met je gezin. Neen. Ik kan het me niet voorstellen.  Maar ik kan me wel voorstellen wat ze wilde doen. Wandelen met haar dochter. 100 kilometer. En rondom haar en haar vrouw en kinderen: zoveel liefde. Zoveel mee-leven, mee-wandelen, mee-lachen, mee-drinken en veel mee-huilen. Tientallen vrienden en familie wandelden mee, moedigden aan, van dichtbij op het parcours en van ver in hun hart. Want zoveel liefd...

Het is een dunne lijn tussen goed zot en prettig gestoord. En in het juiste kader is goed zot nog zo slecht niet, integendeel... Goed zot: mijn lief.  Mee goed zot: ikke We gingen dus een weekje op vakantie. Met de kinderen. Wandelingen maken in de bergen, zwemmen, een beetje luieren...   En tot een dag voor vertrek was dat een strak plan.   Ware het niet dat wij ook graag lopen. En nog liever in de bergen.  En kijk eens aan, is dat niet, toeval o toeval, sierre-zinal , een mega-coole maar zotte loopwedstrijd die doorgaat in de week dat wij in zwitserland zijn??! Te mooi om waar te zijn. Als je weet dat onze vriend Kilian hier vorig jaar ook aan meedeed en won (de snelste mens ooit in de bergen, hij loopt overal in de wereld races maar wil deze zeker niet missen), dan wil je er gewoon bij zijn. De beslissing was snel gemaakt, yours truly is nog niet klaar voor deze race en de blink in ogen van mijn lief spra...

Ik zit in een lopersteam. Het Tillit Smsbox Running Team. I'm a lucky bastard Het is een team waar elk lid zichzelf mag zijn... Waar je zotjes mag doen, of ook stil. En uitgelaten en ook ingetogen. Waar je luide roepers en fluisterende verhalenvertellers hebt. Een team waarin iedereen elkaar aanmoedigt, voor elke prestatie, op welk niveau dan ook. Een team waarin je begrepen wordt als je vloekt op een blessure. Waarin de passie wordt gedeeld. Zo'n lopersteam vol zotte en ingetogen en bescheiden en roepende en dansende en vooral aanmoedigende mensen. Een team waarin ik mezelf mag zijn, mijn eigen tempo mag lopen en op me wordt gewacht aan de aankomst. Een team met meisjes en jongens en een CEO die zijn meute in het juiste gareel tracht te houden.  En ik zit ook in een ander team. Het maakt me het gelukkigste meisje op deze wereld. Een team waarin ik mezelf mag zijn. Waar ik zotjes mag doen, en ook stil. En uitgelaten en ingetogen. Een team waarin we ...

7 dagen. Niet gelopen.  Te warm.  Te moe.  Te vakantie, toe.  Maar rusten is niets voor mij. En het kriebelt snel genoeg. Dus terug in het zadel en hopen op zo weinig mogelijk verlies door dat 7 dagen zalige niets doen.  Want vakantie is eigenlijk ook genieten van uitgebreid, zonder veel andere zorgen kunnen gaan lopen. En daarna rustig ontbijten of een aperootje.  Vakantie is nieuwe parcoursen verkennen (ja, ook center parcs kent geen geheimen meer) en oude weer opzoeken. Want over enkele weken gaan we heerlijk genieten van de bergen. En mag ik mijn trailrunloving lief laten kennismaken met mijn tweede thuis. 

Het is te warm. Te warm om te lopen. Te Warm om te wandelen zelfs. Het enige plan dat me enigzins in koelte kan doen trainen is smorgens in de hele vroege vroegte opstaan.  En laat dat nu juist hetgeen zijn waar ik nu geen zin in heb. Nu de vakantie is ingeluid, mijn werk aan de kant wordt geschoven en ik geniet van warme avonden met het lief en de kinderen (die in bed liggen) Je kan me moeilijk van luiheid beschuldigen. Ik loop graag. Maar te grote hitte maakt van deze loopmens een loom mens. Het mag vriezen dat het kraakt, ik loop in elke kou.  Maar hitte is niet mijn ding.  Dus nemen we een pauze, van enkele dagen. Totdat het ons teveel wordt. Totdat de loopkriebel te erg begint te jeuken. En we, hoe warm het ook mag zijn, terug gaan lopen.