Tineke: Life as I know it

Hij lag nog eens naast mij, mijn kleine jongen van 9. Het is lang geleden, want jongens van 9 slapen niet meer bij hun moeder. Ze kussen je snel bij het afscheid op school en stormen weg. Ze spelen voetbal en vechten met hun zus... Maar deze nacht was een uitzondering. Hij kon niet slapen, het was wat warm. Hij sliep na 2 minuutjes, dankzij moekes magic vibes. Hij liep naast mij, mijn lieve man van 36. Aan een moordend tempo. Tussen Torhout en Ruddervoorde. Heen en terug. En heen en terug. 42 kilometer. 3'10. Patat. Boem. Klets. Mijn held. Ik op de fiets uiteraard, de longen uit mijn lijf schreeuwend. We wisten het allebei. Dit wordt een toptijd. 12 dagen (!) ervoor liep hij nog een marathon in de Amersfoortse Hitte. Nu, in de koele Westvlaamse Avondzon, is Tom in zijn element. En daarna reed hij eventjes nog 7 km met de fiets terug naar de auto, met mij achterop. Zotcontent, allebei. Zo ongelooflijk fier, ik. Hij stond naast mij, mijn vokke van 6...

Ik was in de herfst een beetje moe. Een beetje veel moe. Een week slapen (jawel, echt een week slapen) hielp niet. Dan maar naar de sportarts die meteen een ijzertekort  in mijn bloed  zag. Massa's ijzerpillen, een D-kuurke en twee maand bijna niet meer lopen wierp zijn vruchten af: Dit meisje is niet meer moe, groet 'smorgens de dingen met een brede glimlach, en kan weer lopen. Lopen... Maar met een wijze les van het lief indachtig: luister naar je hartje. Na in januari en februari wat aan te modderen hebben we besloten de hartslagmeter aan te trekken en op basis van mijn conditietests in het verleden eventjes wat berekeningen te maken. Blijkt dat mijn vermoedde LSD-tempo van vorige herfst te hoog lag. Veel te hoog. Gevolg: Overtraining Big time. Want jawel, zelfs op mijn zeer bescheiden niveau kan je overtraind raken. En dus doodmoe worden. Ik ga er prat op een trage loper te zijn. En moet mijn reputatie nog steeds all...

De tabellen Ik zag ze voor het eerst al enkele jaren geleden. In mijn allereerste marathonboek bij mijn allereerste marathonvoorbereiding. Ik kreeg hem van mijn mijn moeder. Het is het de bijbel der marathonvoorbereidingsboeken. Steffny.   Ik las het ijverig, omdat ik van mijn eerste marathon een succes wilde maken (lees: ik wilde aankomen). Ik maakte berekeningen en probeerde te begrijpen.  Tot ik aan die tabel kwam. Die tabel met daarin je 'actuele 10-km tijd'. En daarbij snelheden voor verschillende trainingen.   En al gauw bleek dat ik geen 'echte' was. Mijn 'actuele 10-km tijd' stond niet eens in de tabellen.   Steffny schrijft voor de snelle lopers. Voor de doorwinterde marathonlopers. Steffny had niet mijn lopersprofiel in gedachten toen hij zijn tabellen opstelde. En ik heb zijn boek zwaar ontgoocheld dichtgeklapt. Om nooit meer te openen.  Ik kocht een ander boek: duidelijk meer geschreven voor mijn lopersprofiel: maratho...

Ik loop dus... een ietsje sneller. Begrijp me niet verkeerd, ik blijf een trage loper. Maar af en toe loop ik dus, occasioneel, ook ietsje sneller.  Hoe ik dat doe?  Een deftig trainingschema van mijn geweldig lief, gecombineerd met een scheutje tender love and care van mijn geweldig lief... Het doet wonderen.  En ziedaar, 12 km/u is een feit. Op 5 kilometer welliswaar, maar een mens moet ergens beginnen. En Rieme -ja, waar ligt dat?- is een goeie plek om te beginnen. Een zeer bescheiden loopje met een beperkt deelnemersveld  voor 1,2 of 3 rondjes van 5 km.  mijn lief loopt 10 km en ons moeke 5.  Deze laatste, bijna 65, is aan haar tweede loopcarriere begonnen. Het herstel na de knie-operatie loopt goed en ze droomt weer stiekem van een 'loopke in de bergen'  Daarmee bedoelt ze een 17 km lange bergloop in de alpen ... Vaderlief maakt ondertussen weer wilde marathonplannen voor ons in verre oorden. It runs in the family....

  Indra. Ze heeft 'em gewandeld. De dodentocht. Helemaal alleen. Het is te zeggen: ze heeft helemaal in haar eentje gedurende 100 km de ene voet voor de andere gezet. Aan een razend tempo. Maar ze was zeker niet alleen. Want haar dochter was erbij , altijd, in  de liefde van al haar supporters. Ik kan het me niet voorstellen, en Suuz' mama en moeke zeggen me ook dat je het je niet wil voorstellen; je kind verliezen. Dat de pijn onbeschrijflijk is.  Je kind verliezen na het negen maanden te hebben gedragen. Na negen maanden uitkijken met je gezin. Neen. Ik kan het me niet voorstellen.  Maar ik kan me wel voorstellen wat ze wilde doen. Wandelen met haar dochter. 100 kilometer. En rondom haar en haar vrouw en kinderen: zoveel liefde. Zoveel mee-leven, mee-wandelen, mee-lachen, mee-drinken en veel mee-huilen. Tientallen vrienden en familie wandelden mee, moedigden aan, van dichtbij op het parcours en van ver in hun hart. Want zoveel liefd...

Het is een dunne lijn tussen goed zot en prettig gestoord. En in het juiste kader is goed zot nog zo slecht niet, integendeel... Goed zot: mijn lief.  Mee goed zot: ikke We gingen dus een weekje op vakantie. Met de kinderen. Wandelingen maken in de bergen, zwemmen, een beetje luieren...   En tot een dag voor vertrek was dat een strak plan.   Ware het niet dat wij ook graag lopen. En nog liever in de bergen.  En kijk eens aan, is dat niet, toeval o toeval, sierre-zinal , een mega-coole maar zotte loopwedstrijd die doorgaat in de week dat wij in zwitserland zijn??! Te mooi om waar te zijn. Als je weet dat onze vriend Kilian hier vorig jaar ook aan meedeed en won (de snelste mens ooit in de bergen, hij loopt overal in de wereld races maar wil deze zeker niet missen), dan wil je er gewoon bij zijn. De beslissing was snel gemaakt, yours truly is nog niet klaar voor deze race en de blink in ogen van mijn lief spra...

Ik zit in een lopersteam. Het Tillit Smsbox Running Team. I'm a lucky bastard Het is een team waar elk lid zichzelf mag zijn... Waar je zotjes mag doen, of ook stil. En uitgelaten en ook ingetogen. Waar je luide roepers en fluisterende verhalenvertellers hebt. Een team waarin iedereen elkaar aanmoedigt, voor elke prestatie, op welk niveau dan ook. Een team waarin je begrepen wordt als je vloekt op een blessure. Waarin de passie wordt gedeeld. Zo'n lopersteam vol zotte en ingetogen en bescheiden en roepende en dansende en vooral aanmoedigende mensen. Een team waarin ik mezelf mag zijn, mijn eigen tempo mag lopen en op me wordt gewacht aan de aankomst. Een team met meisjes en jongens en een CEO die zijn meute in het juiste gareel tracht te houden.  En ik zit ook in een ander team. Het maakt me het gelukkigste meisje op deze wereld. Een team waarin ik mezelf mag zijn. Waar ik zotjes mag doen, en ook stil. En uitgelaten en ingetogen. Een team waarin we ...