Tineke: Life as I know it

Trailrunning: mijn grote liefde Maar die kreeg aardig wat concurrentie dit weekend... van drie jongens nog wel Ken je dat moment? Het moment waarop je denkt: mooier dan dit kan het niet worden... Uhu! Maar beginnen bij het begin. Die trailrun dus. In het verre Nederlands Limburg. Een trailrun van 'ochottekes' 16 km. Want onze night trail was 1 van de etappes in een Xtrail trailrun organisatie Wat betekende dat het gros van de lopers al op vrijdagavond waren begonnen met een proloogje van 7 km, en zaterdag in de voormiddag al 24 km hadden gelopen, om 's avonds nog even een night trail te doen en de volgende dag aan de start te staan van 20, 30 of 53 km. Zover ben ik nog niet, met de nadruk op 'nog'... Dus. Start om 22u. In een ontspannen sfeer wordt samen afgeteld om te vertrekken. Een lieve succes-kus en mijn zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Alhoewel, toch even voorzichtig zijn, toch even aarzelen. Rustig vertrekken, niet overdoen, want je...

Yep. Vanhaecke doet het weer. Zotjes doen. Een volledig onvoorbereide trailrun...  Rustig opbouwen gingen we doen, naar die marathon in april toe. Eerst 5 km, dan snelheid en met duurloopjes kilometers opbouwen. Vorige week nog 10 km LSD-ke. Mooi op schema, geen pijn. Alles loopt vlotjes.   En dan een zot voorstel: efkes een trailrunneke van 16 km doen volgende week? Kijk. We weten ondertussen al dat trailrunnen mijn grote liefde is. Ik hou van het klimmen en dalen, genieten van de natuur... Ik train ook heel graag op de bescheiden heuvel op de blaarmeersen in Gent. Maar had hem tot nog toe links laten liggen. Want we gingen rustig opbouwen... En nu zit ik hier, in afwachting van de vallende avond, in afwachting van mijn eerste trail sinds ... lang. Omdat grote liefdes nu eenmaal grote liefdes zijn :-)   En ik loop nerveus. Want ook al is trailrunnen niet onbekend, ik weet echt niet hoe mijn lichaam gaat reageren. Op de kilometers die ik niet in mijn benen heb en stijgen ...

30 mei 2014 Afscheid van een klein, heel klein meisje. Ik zie de silhouetten van haar mama's nog zitten, in die grote ruimte waar we afscheid namen.  Hun hoofden leunend op elkaar. Hun diepe verdriet voelbaar in elke vezel van hun lichamen. En al die mensen die naast en achter hen zaten, als een beschermend schild. Het verdriet is niet minder, een jaar na datum. Ze is anders verpakt. Soms moet je goed kijken, en soms kan je er niet naast kijken. In augustus wil mama de dodentocht wandelen. Met hun dochter, voor hun dochter, met verdriet, en hoop, en liefde. Heel veel liefde. Ik denk niet dat ik 100 km kan wandelen. Maar het is dan ook niet mijn weg, het is die van haar. En ik begrijp als geen ander wat het betekent, eens je je weg bent ingeslagen. Dan kan je wel wat supporters gebruiken. Indra wandelt met haar dochter Suuz. Wie wil kan meewandelen, kan aanmoedigen, kan moed inspreken, kan aan hen denken, k...

Het klopt. Dat liefde je een beetje high maakt. Je loopt rond met het gevoel dat je de wereld aankan. Je ziet zoveel meer. Met zintuigen op scherp.  En als je het niet nu bent, verliefd. Dan kan je altijd nog lopen.  Ga maar eens een LSD'ke doen. Long slow distance.  Hoe langer hij is, hoe meer kans op dat gevoel. Toegegeven. Het is kunstmatig. Het is niet the real thing. Maar close enough. En een LSD'ke combinatie met mijn liefde... Vuurwerk in mijn hoofd en hart!

Er werd gevraagd om bloemen mee te nemen naar de begrafenis vorig jaar. Ze hield veel van bloemen. Wilde bloemen. Wilde bloemen voor een uitzonderlijke jonge vrouw die eindeloos kon geven en zorgen.  Ze leerde me de schoonheid van imperfectie. En een grenzeloos geloof in de liefde.  Ik zaai ieder jaar wilde bloemen. Om nooit te vergeten. Imperfectie. En geloof in de liefde. Dank je katelijne

Een nieuwe ervaring dringt zich op in mijn leven... Lichtjes ongeduldig wachten op de uitslag van een loopwedstrijd. Zoals ik al zo vaak verkondigd heb, ben ik een trage loper. En trage lopers kijken niet naar uitslagen. Ze lopen, en genieten, komen aan en zijn content. Maar sinds kort zullen we toch een mindshiftje moeten doen. Niet dat ik nu meteen trage loper af ben. Maar ik kan nu toch niet meer zeggen dat ik "traag" liep gisteren in mijn eerste wedstrijdje, de eerste halte naar mijn volgende marathon. 5 kilometer. Simpelkes. rechtdoor, rechtaan. Geen tralala. Ik was wel wat voorbereid, maar had geen idee waar ik zou landen. Ik kreeg liefdevol wedstrijdsadvies van een kenner: km 1 is te snel starten en eerste cartouche verschieten. Km 2 is tempo zoeken. Km 3 is doodgaan om tempo vast te houden. Km 4 kom je jezelf tegen en km 5 is de kelk tot de bodem ledigen ... en van euh... Julia, de andere kenner, die joggen de beste optie vindt. De eerst...

Jaarlijkse tradities. We houden ons eraan bij de Vanhaeckskes. Eftelingen is er zo ééntje. 2 huisjes vol kinderen en kleinkinderen in het heerlijk magische bosrijk van de efteling. De kleinkinderen allemaal samen bij de grootouders, want zo willen ze het heel graag. Een huis vol kleine-kindjes van 0 tot 8 jaar. Dat die mensen überhaupt slapen is ons een raadsel.  Maar ze staan erop. En wij hebben geleerd dat je altijd dient te luisteren naar je ouders... Eftelingen is samen eten. Is zwemmen.  Is spelen in het bos-rijk Is samen naar de zandman luisteren en met een klaasvaakmuts gaan slapen.  Is moederdag vieren (ja we hebben de feestdag wederom verlegd) Eftelingen is loopjes in de eftelingbossen Is wraps en pasta voor duust man klaarmaken.  Is ribbekes met frietjes.  Is een bende ongeregeld met buggies en door elkaar kakelende volwassenen en kinderen.  En is natuurlijk heel vaak en lang in de efteling zijn.  Maar...