Tineke: Life as I know it

Alles voelt anders in een ander licht.... Zoals die 6 km van gisteren. Na een inactiviteit van 3 weken, 6 km zonder pijn kunnen lopen lijkt alsof je zweeft, maar dan met heel veel moeite natuurlijk (caroline en ik liepen te zuchten terwijl natuurtalent shirley maar bleef kletsen). Het is  alsof je dan pas echt kan waarderen hoe het voelt om te lopen zonder pijn. En of het dan 6 km is of een marathon, dat maakt ineens helemaal niet meer uit. Als ik maar kan lopen. En zo gaat het ook met liefhebben. Ik ben er eentje, een liefhebber. Ik heb mensen lief op een manier die ik nooit had gekend. In het licht van verlies van liefde leert men veel andere liefdes kennen die je voordien niet zag. Dus dank je, iedereen die ik mag liefhebben. Het is een voorrecht om het te mogen en te blijven kunnen. Ik weet nu dat ik eeuwig en altijd zal graag zien. En daarom, om zeker niet onder te doen voor de trend van deze blog, die meliger en meliger dreigt te worden: dit li...

Winterlopen bij -10 graden thermisch ondergoed en warme vriendschap krakende loop-passen ijskristallen koude ijle lucht met blozende kaken en het allerbeste een lijf dat uren later zingt en zindert wanneer lopen we weer?

De mai thai in antwerpen, op een koude vrijdagavond in goed gezelschap met als voorgerecht... Tom Kha Gai... Ik zal niet beweren dat ik een specialist ben op gebied van thais eten. Maar ik heb nu toch al menig tom kha gai (thaise kokossoep met kip en galangal als belangrijkste ingrediënten) gegeten en ook gemaakt. Gemaakt in de zin van helemaal from scratch, een heerlijk pruttelende kokossoep waar je geduldig (want veel snijwerk) alle ingrediënten aan toevoegt. Ik heb natuurlijk ook alle mogelijks zakjes en pastas uitgeprobeerd voor als ik minder tijd kan maken. En ik neem ook vaak als voorgerechtje deze soep, gewoon omdat ik ze lekker vind. Ze geeft meestal een indicatie voor wat erna zal komen in een thais restaurant. En deze was... de lekkerste die ik al had! Op de chili-olie na, die verraadt dat ze het toch wat sneller willen aanpakken (origineel laat je de chili zelf lekker lang meepruttelen in de soep en haal je ze erna uit), maar de consistentie (net ...

Beste lezers, (ik vermoed dat jullie met 5 zijn :-) het moet van mijn hart, want het loopt ervan over. Ik ben verliefd... Ik heb het zwaar te pakken. Ik kan er niet over zwijgen, zou het aan elke mens die mijn pad kruist willen vertellen, ik voel de kriebels in mijn buik als ik eraan denk en vooral, ik wil nog, en het liefst heel snel... trailrunnen Ik wist dat het leuk was, ik heb al eerder omhoog en naar beneden gelopen in Zwitserland . Maar toen dacht ik dat het een toevalstreffer was, een one-night-stand sort of speak. Maar het is vandaag duidelijk gebleken: ik ben een hopeloos geval van madly, over mijn oren, stapelzotte verliefdheid.  Een oudere wijze man zei me vooraf dat je geen muziek nodig hebt om te trailrunnen. Voor een muziek-loper als ik is dat moeilijk te geloven. Hij vertelde ook dat de sfeer bij een trailrun helemaal anders was, veel intiemer. Hij zei ook dat je de neiging hebt om anderen voor je te willen inhalen, dat je wil het gevoel h...

Vuil!   Een loper die loopt en zweet zoals ik (nee linde, niet zoals jij, jij zweet zelfs niet na een marathon) heeft de nodige wassen te doen. Stinkende wassen, van gezonde stinkende lijven, of lijf, enkelvoud, mijn single status heeft zo zij voordelen. moeke stinkt! Anyway, als je je was doet zoals normaal (voor mij betekent dat op 60 graden volle gas), zal je merken dat de geur er niet helemaal uit gaat. Als je je versgewassen mooie looptenue weer aanhebt merk je bij de minste activiteit dat je kleren pas echt beginnen te stinken. Niet meer -gezonde lijvengeur stinken- maar een werkelijk afstotelijke geur die mijn single status ook niet verder helpt :-) Het is een doordringende geur waar ik zelf zo snel mogelijk van wil weglopen. Daarom ben ik op zoek gegaan naar oplossingen. Mijn zeer praktischs zus pakt het erg pragmatisch aan: teveel stinken, gewoon nieuwe kleren kopen! Boeiend, als je heel vaak wil wisselen van outfit maar niet een o...

iemand vroeg me ooit om te beschrijven hoe ik me voel als ik loop elke dag anders, zei ik. Vandaag voelde lopen als vliegen, voelde lopen als verzet met een onweerstaanbare drang om sneller te gaan. geen doelen in mijn hoofd, geen wedstrijden die ik absoluut wil doen gewoon de ene voet voor de ander, knieën omhoog en sprinten bij elke heuvel die ik tegenkom Dat was lopen vandaag. en morgen zie ik dan wel weer.

Do one thing every day that scares you Wat doet een mens op een regenachtige, ijskoude zondag in november? Juist, de  survival run in brugge. Het idee kwam niet van mij, alhoewel ik wel volmondig "ja" heb gezegd toen mijn zus en nicht vroegen om mee te doen. Af en toe iets doen waar je bang voor bent, het doet je hart sneller slaan... En het heeft overuren gedaan, dat hart van mij :-) Ik dacht dat ik het al kende, aangezien ik in mei de spartacus run liep... Maar we moeten er eerlijk in zijn, de spartacus run was een mietje, een sissie, een looserke tegenover deze hindernissenloop. Ter vergelijking: spartacus 10 hindernissen op 10 km; survival run: 40 hindernissen op 12 km.  En wat voor een hindernissen.... Het is duidelijk een professionele club die dit organiseert. De hindernissen zijn stuk voor stuk spectaculair. Ik kwam armkracht en techniek tekort, waar ik zeker op zal trainen voor volgend jaar. Ik liep gelukkig de koppelrun zodat je el...