Tineke: Life as I know it

We zitten in de wachtzaal voor een bloedafname. Mijn zoon en ik. Ik voel de spanning in zijn lijf groeien. Hij had de dag ervoor al gezegd dat hij die prik niet zag zitten.  En op het moment dat hij in de stoel gaat zitten kan hij zijn tranen niet bedwingen. Angst overmant hem. De spanning is teveel. En dan zegt de prikdame de magische woorden: "Je mag huilen" Niet: "Rustig maar, het is direct gedaan" of "Het is maar een prikje" of "Het doet echt niet veel pijn" Nee, ze zegt: "Jij mag huilen. En het zal eventjes een prikje zijn. Maar je mag zeker huilen. Het enige wat ik je vraag is je arm stil te houden zodat ik bloed kan afnemen." En Elliot huilt door de prik heen. Hij mag dat. En ik herhaal haar woorden "je mag huilen" Geen gesus of geminimaliseer. Geen jij-bent-een-grote-jongen shit. Gewoon. Jij mag huilen. Klaar. Merciekes, prikdame. You rock! En merciekes geweldige TED spreker, voor de mega-mannelijke ins...

Lunchpauze op het werk. In een kleine gezellige keuken, boterhammekes, soepke en kletsen maar... Het onderwerp van die middag is  Tournée Minérale , een initiatief (van Kom op tegen kanker en DeDruglijn) om de hele maand februari geen alcohol te drinken Er wordt druk gepraat over wie meedoet. En voor wie het lastig zal zijn. En hoe we het gaan volhouden. En hoe je omgaat met situaties waarin anderen je zullen zeggen dat je niet 'gezellig' bent. en wat te doen met feestjes, etentjes en,-god forbid-, Carnaval! En dan bedenk ik luidop dat ik het toch makkelijk gekund heb, 9 maand lang, 2 keer zelfs, tijdens mijn zwangerschappen...  Mijn collega reageert: "jamaar, dat is voor je baby, dat is voor een ander"  Ik zie haar en mijn gezicht veelbetekenend naar elkaar kijken. Met 1 zin raakt ze de essentie  van ons debat: "voor een ander" kunnen we zoveel meer... Als het voor een ander is kook ik ook net dat ietsje beter. En als ik vrienden uitnod...

Hij lag nog eens naast mij, mijn kleine jongen van 9. Het is lang geleden, want jongens van 9 slapen niet meer bij hun moeder. Ze kussen je snel bij het afscheid op school en stormen weg. Ze spelen voetbal en vechten met hun zus... Maar deze nacht was een uitzondering. Hij kon niet slapen, het was wat warm. Hij sliep na 2 minuutjes, dankzij moekes magic vibes. Hij liep naast mij, mijn lieve man van 36. Aan een moordend tempo. Tussen Torhout en Ruddervoorde. Heen en terug. En heen en terug. 42 kilometer. 3'10. Patat. Boem. Klets. Mijn held. Ik op de fiets uiteraard, de longen uit mijn lijf schreeuwend. We wisten het allebei. Dit wordt een toptijd. 12 dagen (!) ervoor liep hij nog een marathon in de Amersfoortse Hitte. Nu, in de koele Westvlaamse Avondzon, is Tom in zijn element. En daarna reed hij eventjes nog 7 km met de fiets terug naar de auto, met mij achterop. Zotcontent, allebei. Zo ongelooflijk fier, ik. Hij stond naast mij, mijn vokke van 6...

Ik was in de herfst een beetje moe. Een beetje veel moe. Een week slapen (jawel, echt een week slapen) hielp niet. Dan maar naar de sportarts die meteen een ijzertekort  in mijn bloed  zag. Massa's ijzerpillen, een D-kuurke en twee maand bijna niet meer lopen wierp zijn vruchten af: Dit meisje is niet meer moe, groet 'smorgens de dingen met een brede glimlach, en kan weer lopen. Lopen... Maar met een wijze les van het lief indachtig: luister naar je hartje. Na in januari en februari wat aan te modderen hebben we besloten de hartslagmeter aan te trekken en op basis van mijn conditietests in het verleden eventjes wat berekeningen te maken. Blijkt dat mijn vermoedde LSD-tempo van vorige herfst te hoog lag. Veel te hoog. Gevolg: Overtraining Big time. Want jawel, zelfs op mijn zeer bescheiden niveau kan je overtraind raken. En dus doodmoe worden. Ik ga er prat op een trage loper te zijn. En moet mijn reputatie nog steeds all...

De tabellen Ik zag ze voor het eerst al enkele jaren geleden. In mijn allereerste marathonboek bij mijn allereerste marathonvoorbereiding. Ik kreeg hem van mijn mijn moeder. Het is het de bijbel der marathonvoorbereidingsboeken. Steffny.   Ik las het ijverig, omdat ik van mijn eerste marathon een succes wilde maken (lees: ik wilde aankomen). Ik maakte berekeningen en probeerde te begrijpen.  Tot ik aan die tabel kwam. Die tabel met daarin je 'actuele 10-km tijd'. En daarbij snelheden voor verschillende trainingen.   En al gauw bleek dat ik geen 'echte' was. Mijn 'actuele 10-km tijd' stond niet eens in de tabellen.   Steffny schrijft voor de snelle lopers. Voor de doorwinterde marathonlopers. Steffny had niet mijn lopersprofiel in gedachten toen hij zijn tabellen opstelde. En ik heb zijn boek zwaar ontgoocheld dichtgeklapt. Om nooit meer te openen.  Ik kocht een ander boek: duidelijk meer geschreven voor mijn lopersprofiel: maratho...

Ik loop dus... een ietsje sneller. Begrijp me niet verkeerd, ik blijf een trage loper. Maar af en toe loop ik dus, occasioneel, ook ietsje sneller.  Hoe ik dat doe?  Een deftig trainingschema van mijn geweldig lief, gecombineerd met een scheutje tender love and care van mijn geweldig lief... Het doet wonderen.  En ziedaar, 12 km/u is een feit. Op 5 kilometer welliswaar, maar een mens moet ergens beginnen. En Rieme -ja, waar ligt dat?- is een goeie plek om te beginnen. Een zeer bescheiden loopje met een beperkt deelnemersveld  voor 1,2 of 3 rondjes van 5 km.  mijn lief loopt 10 km en ons moeke 5.  Deze laatste, bijna 65, is aan haar tweede loopcarriere begonnen. Het herstel na de knie-operatie loopt goed en ze droomt weer stiekem van een 'loopke in de bergen'  Daarmee bedoelt ze een 17 km lange bergloop in de alpen ... Vaderlief maakt ondertussen weer wilde marathonplannen voor ons in verre oorden. It runs in the family....

  Indra. Ze heeft 'em gewandeld. De dodentocht. Helemaal alleen. Het is te zeggen: ze heeft helemaal in haar eentje gedurende 100 km de ene voet voor de andere gezet. Aan een razend tempo. Maar ze was zeker niet alleen. Want haar dochter was erbij , altijd, in  de liefde van al haar supporters. Ik kan het me niet voorstellen, en Suuz' mama en moeke zeggen me ook dat je het je niet wil voorstellen; je kind verliezen. Dat de pijn onbeschrijflijk is.  Je kind verliezen na het negen maanden te hebben gedragen. Na negen maanden uitkijken met je gezin. Neen. Ik kan het me niet voorstellen.  Maar ik kan me wel voorstellen wat ze wilde doen. Wandelen met haar dochter. 100 kilometer. En rondom haar en haar vrouw en kinderen: zoveel liefde. Zoveel mee-leven, mee-wandelen, mee-lachen, mee-drinken en veel mee-huilen. Tientallen vrienden en familie wandelden mee, moedigden aan, van dichtbij op het parcours en van ver in hun hart. Want zoveel liefd...